Będziemy świadkami niesamowitego wydarzenia. Człowiek umarły wyjdzie ze swojego grobu! I stanie się cud – wielu dzięki temu uwierzy w Jezusa. Wyprowadzamy z grobu zabandażowanego Łazarza.
Pan Jezus wie, że nadchodzi trudny czas dla Niego i dla Jego uczniów. Chce umocnić ich wiarę, więc zabiera ich na górę, gdzie ukazuje im się jako Boży Syn. Wyklejamy niezwykłą scenę Przemienienia Pańskiego.
Pan Jezus uzdrowi dziś niewidomego. Czy my – nawet jeśli nasze oczy są zdrowe – nie bywamy czasem ślepi? Czy zdarza nam się nie zauważać czegoś ważnego? Rysujemy swoje portrety i zamalowujemy błotem niewidzące czasem oczy.
Pan Jezus prosi dziś pewną panią z kraju zwanego Samarią, żeby dała Mu pić. Pani dziwi się, że On, Żyd, w ogóle chce z nią rozmawiać. A potem dziwi się jeszcze bardziej Jego słowom. Okazuje się, że tak naprawdę to On może ukoić jej pragnienia. I nasze. Robimy studnię z prawdziwą wodą!
Codziennie modląc się mówimy „nie wódź nas na pokuszenie”. Posłuchamy, jak Jezus oparł się pokusom szatana na pustyni. Zanim stawił czoło przeciwnikowi Pan Jezus pościł i modlił się. I my w Środę Popielcową rozpoczęliśmy post. Wielki Post. Rysujemy i wyklejamy historię kuszenia Jezusa na pustyni.
Tej niedzieli usłyszymy, jak Pan Jezus porówna nas – swoich uczniów – do soli i do świecy. Nasza wiara w Jezusa jest jak sól – czyli potrzebna innym do smaku ich życia. Czy to, jacy jesteśmy, może być światłem dla kogoś w ciemności? Rozświetlimy brokatem czerń kartki zapalając w ten sposób nasze świece.
To, co dziś usłyszymy, nie jest łatwe do zrozumienia. Mamy się cieszyć, dlatego, że ktoś nas prześladuje i jest dla nas niedobry? Jesteśmy szczęśliwi dlatego, że płaczemy? Zdawałoby się, że jest całkiem na odwrót… Pan Jezus nas ciągle zaskakuje, bo myśli nie tak, jak my, ale tak jak Bóg! Rysujemy i wyklejamy prawdziwie szczęśliwych ludzi.
Kredkami do Nieba 