Przyjmując uczniów Jezusa, przyjmujemy samego Boga! Czy trzeba do tego się specjalnie szykować? Gotować wymyślne potrawy? Polerować klamki, rozkładać dywany, zwoływać orkiestrę? Nie!! Wystarczy mieć wodę do poczęstowania Gościa! Nawet biedak może przyjąć pod swój dach samego Boga! A On będzie nam za to wdzięczny – obiecuje nawet nagrodę za kubek wody!
Tata w Niebie się nami opiekuje – nie mamy się czego bać! On troszczy się nawet o małe wróbelki, więc tym bardziej o nas! Nawet wie ile mamy włosów na głowie!!! Czy ktoś z nas może to wiedzieć? Robimy swój portret z masą włosów z włóczki.
Jezus mówi dziś o robotnikach potrzebnych przy żniwach i pasterzach owiec. Ale to wcale nie wykład dla rolników. Myślimy o sobie, jak o owcach, które czasem gdzieś się zapodziewają. Robimy z waty owieczki i rysujemy pastwisko z pasterzem, który szuka zaginionych zwierząt.
Skończył się okres Zmartwychwstania Pana Jezusa, a zaczyna się czas zwykły w ciągu roku.To, że czas jest zwyczajny, wcale nie znaczy, że w Ewangelii będą się działy zwyczajne rzeczy – z Jezusem zawsze jest coś nadzwyczajnego! Będą to różne historie, które wydarzyły się, gdy Jezus chodził po świecie i nauczał. Dziś jedna z takich historii – rysujemy Mateusza, który odchodzi od swojego miejsca pracy.
Pan Jezus mówi, że wiara w Niego jest ratunkiem dla świata. Wycinamy koła ratunkowe, przymocowujemy do nich sznury.
Wracamy do niedzieli wielkanocnej. Pan Jezus tchnie, czyli chuchnie dziś na uczniów. Warto czasem głębiej odetchnąć tchnieniem Boga i pamiętać, że ono w nas jest. To Duch Święty! Wyklejamy dwunastu apostołów i unoszące się nad nimi płomyki – symbol obecności Ducha.
Pan Jezus wstąpi do Nieba i przestanie już ukazywać się swoim uczniom. Mówi jednak, że choć odejdzie, to naprawdę zostanie z nimi. Przez wszystkie dni, aż do skończenia świata. Czyli nie tylko z nimi. Z nami też. Każdego dnia!
Kredkami do Nieba 